از این میان

چند شب پیش از جایی بر می گشتم و مجبور شدم باتاکسی خطی برگردم.اول که سوار شدم یک مرد جوان که هد در گوشش بود خیلی راحت عقب تاکسی به عنوان نفر دوم نشسته بود خانمی هم آن ته نشسته بود.من که سوار شدم بین دو خانم بود راننده گفت شماجایتان را با این خانم عوض کنید که بینشان نباشید.پسر گفت من راحتم خانم شما مشکلی دارید من فقط گفتم خوب شاید خودتان اینطوری راحتتر باشید.که گفت نه من اینجا راحتم و مشکلی نیست راننده هم غرغری کرد و گفت این قانون تاکسیه ولی مرد راحت نشسته بود.من هم در تاکسی را بستم و راستش هم بهش نمی امد از این ادمهای مردم ازار باشه ولی خوب بین من و اون خانم انطرفی خفت افتاده بود.
چون دیروقت بود به راننده گفتم میشه از فلان مسیر بروید بلکه راهم نزدیکتر شود و مجبور نشم یک مسیری را برگردم.خیلی هم برای راننده فرقی نمی کرد.دست آخر نزدیکی های مسیر من که رسیدیم راننده یک جا وسط راه من را پیاده کرد وبه خیال خودش گفت ازاینجا مستقیم برو می رسی.این راه مستقیم چیزی نبود جز وسط یک خیابان اصلی سرعت ماشینها و تاریکی شب.جایی که به قول مادرم پرنده پر نمی زدو همین چند فاکتور کافیست تا چندان احساس امنیت نکنید.
در این بین به یاد تذکر راننده برای تعویض جای آن جوان از بین دو خانم افتادم و اینکه هرکس می شنید می گفت عجب راننده با غیرتی حواسش به نظم تاکسی است.
راستش من به این کلیشه ها خیلی باور ندارم دستکم فکر میکنم باید به روز شوند اما تناقض در رفتار راننده واقعابه منزله یک سوژه خنده دار بود که دستکم در آن تاریکی راه و شتاب برای رسیدن به راهی آشناتر مرا به خنده می انداخت.غیرت ایرانی برای چه چیزهایی که می جنبد اما حس کمک و همیاریش جای دیگر جا خالی میدهد.با آن مرد جوان کله می گیرد که از بین دو خانم پاشو اما به راحتی من را وسط یک خیابان تاریک پیاده می کند دستکم این آدم با مروت می توانست من را به مقصد آخرش برساند.
خیلی از پست های به اصطلاح فرهنگی که ما می گیریم همین طور است.خیلی ناشی از اخلاقی بودن ما نیست چون اخلاق فقط در سایه تفکر درست به دست می اید نه در سایه تقلید از سنتهای گذشته.فقط می توان خوبی های به ارث رسیده را بهبود دادو حفظ کرد.
جدا شدن زن و مرد در جامعه ما سالهاست اتفاق افتاده در این میان ظرفیت مردها کمتر شده و جسورتر هم شده انداما احترم و نوع دوستی چیز دیگریست اخلاق هم چیز دیگریست.اما این غیرتی هم که ما ایرانیها بهش می بالیم از آن چیزهای خنده دار است که از روح قبیله های دور دست به ما ارث رسیده و نتوانسته ایم پالایشش کنیم.زیاد خودمان را جدی نگیریم.