انقلابی هایی برای همیشه

بهترین راه نشانه رفتن یک هدف شاید همیشه راه مستقیم نباشد.البته شایدمن درکم به حداین جمله نرسیده بوده اما راستش را بخواهید در این سالهای روزنامه نگاری هیچ وقت یک پیوریتن سیاسی نبودم.(یکی به من بگه چرا اینجا حروف لاتین کار نمی کنه). یعنی مستقیم از سیاست کمتر نوشته ام چرا که با برخی دوستان فکر می کردیم تحولات جامعه ما در بطن، گره خورده است و بیشتر نیازمند کار فرهنگی اجتماعی است.اما چند روزیست یک نتیجه گیری سیاسی توی گلوم گیر کرده.چند باریست که در چند رسانه و این سو و آنسو جدیدترین حرفهای اکبر گنجی را شنیدم.آخرینها در تحلیل نقش رهبر انقلاب 57 بود.شاید بهترین حرفی که من از اکبر گنجی به یاد دارم زمانی بود که به دفتر روزنامه ما آمده بود و گفت همه مردم دنیا با پاهایشان راه می روند با سرشان فکر می کنند ما هم باید دست از اینکه با سرمان راه برویم بردایم.راست هم می گفت.روزهای کاری من با اصلاحات شروع شد در مکانی که خیلی از رفت و آمدهای اصلاح طلبان بودمشتی از خروار آنچه بر سر اصلاحات آمد را ما به نوعی دیگر تجربه کردیم.از آدمهای خالص و آگاه و دوست داشتنی گرفته تا آدمهای عجول تا کسانی که اصلاحات را با نوعی نوکیسگی سیاسی اشتباه گرفتند.گاهی غم انگیز می شود اما شایدباید همه این چیزها اتفاق می افتاد.
اما برخی هم بودند مانند موردی که اشاره کردم حتی پس از این سالها و تمام این تجارب هم که می گذرد همان آدم قبلی است خیلی انقلابی می خواهد از اصلاحات بگوید.هنوز می خواهد پرونده بسازد او بیشتر از اینکه از جریان ها و فرمولها بگوید از اشخاص می گوید.آنها همیشه انقلابی هستندو همیشه سودای انقلاب دارند.سودایی که راه را بر اصلاحات واقعی بست.هنوز آدمها را سیاه و سفید می بینند.در حالیکه ما یا آنهایی وجود ندارد دنیای سیاست رنگی ترین دنیاست دنیایی که همه یا هیچ در آن وجود ندارد.